Timburmaður einn varð fyrir því að þurfa að leita hjálpar á einu af sjúkrahúsum landsins vegna fótbrots. Þar sem hann liggur í rólegheitunum í kósí sjúkrarúmi með fótinn gifsaðan alveg upp að hægra eista fær hann alveg splunkunýjan klefafélaga. Klefafélaginn er með handlegginn í gifsi, vel vafinn um höfuðið og lítur bara alls ekki vel út. Timburmaðurinn, vel upp alinn og kurteis, spyr þennan nýja klefafélaga hvað í ósköpunum hafi nú komið fyrir karl greyið. „Sjáðu nú til. Ég kom heim um hádegið, rölti upp á efri hæðina og þá heyri ég að eitthvað fjör er í gangi inni í svefnherbergi en þar var þá einhver andskoti að djöflast á konunni minni. Ég sá náttúrulega rautt og óð að þessum andskota en hann lagði á flótta og stökk út um gluggann. Ég kíkti út á eftir honum og sá að hann hafði lent djöfull illa á öðrum fætinum. Helvítið var að reyna að komast aftur á fætur en var augljóslega illa kvalinn. Ég ákvað því að flýta mér niður stigann og ná andskotans manninum því hann gæti augljóslega ekki hlaupið í burtu. En ég virðist hafa klikkað á þremur neðstu tröppunum því það næsta sem ég man er að sjúkraflutningsmaður er að stumra yfir mér og segir að ég hafi dottið í stiganum, brotið á mér handlegginn og fengið mikið höfuðhögg og sé búinn að vera meðvitundarlaus í cirka hálftíma. Andskotans auminginn var horfinn úr blómabeðinu þegar ég var borinn úr í sjúkrabíl en ég get sagt þér að ef ég einhvertíma næ í þennan andskota þá skal fótbrot nú verða hans minnstu áhyggjur!“ Að þessu öllu sögðu þá snýr klefafélaginn sér að Timburmanninum góða og spyr; „hvað kom annars fyrir þig?“ Timburmaðurinn lagfærði örlítið sængina og sagði: „Ja, ég fékk nú bara botnlangabólgu!“
